பொழுது புலர்ந்து வெயில் சூடு கூட உடலில் தெரியவில்லை, குளிரென்றும் கூற முடியாது, காசிக்கு பீடிக்கட்டு தேவைப்பட்டது. முற்றத்திலுள்ள மாடுகளை அவிழ்த்துவிட்டு அறைக்குள் எதையோ வேகமாய் எடுக்க சென்றார்.

காசி — காசி விஸ்வநாதன் — ஒரே மகன் — கேட்டவுடன் கிடைக்காத பொருளில்லை. ஆங்கிலேய படை காலத்தில் வாழ்ந்தாலும் காசிக்கு அவர் தந்தை குதிரை வாங்கித்தந்த கதை ஊரறியும். மாடு பிடிப்பதிலும் தந்தையை போலவே வல்லவர். பாய்ந்து ஓடும் காளையை அதன் வேகத்திலேயே சென்று விரட்டிப்பிடிப்பதில் திறமைசாலி.

காலையிலிருந்தே பரபரப்பாய் தெரிந்தார் காசி, நேற்று கருப்பு சொன்ன வார்த்தைகள் போர்வைக்குள் வீசும் வெயில் போல தொல்லை செய்துகொண்டே இருந்தது.

“டேய் காசி, காட்டுல மான் மறுபடி நம்ம பக்கம் வந்திருக்கு, வேலைக்கு போறப்ப அங்கிட்டு பாத்தேன்”.

வேட்டை துப்பாக்கியை எடுத்துச்சென்று நாட்கள் பல ஆகியபோதும், இன்றும் காசியை அந்த துப்பாக்கி பலநாள் காணாத காதலியைப் போல் ஈர்த்துக்கொண்டே இருந்தது. கடைசி மகனுக்கு இவர் வீட்டை பார்க்காமல் வேலைக்கு செல்லாமல் வேட்டைக்கு மட்டும் செல்வது மற்ற குழந்தைகளை போலவே சற்றும் பிடிக்கவில்லை. வெளிப்படையாவே பலமுறை கோவத்தை காட்டியிருக்கிறான்.

பல வருடங்களாக குறி பார்த்துப் பழகியதால், மின்மினியாய் இடக்கண் துடித்துக்கொண்டே இருக்கும். வேட்டை என்றில்லாமல் பொழுபோக்கையும் மீறி பெருமைக்கான குறியீடாகவே மாறிய தருணங்களவை. தகப்பன் வேட்டையாடுவதில் மிகுந்த விருப்பமில்லாமல் இருந்தாலும் வேட்டையின் ரத்தத்தில் குளிப்பதை என்றுமே விரும்பினார்கள் பல்குகள் ஒவ்வொருவரும். முயலும், மானும் மட்டும் போதுமா வாழ்க்கை எனும் வானவில்லை ரசிப்பதற்கு? பொருளும், படிப்பும், நற்குணங்களும் வேண்டாமா?

மாடுபிடி வீரன், வேட்டையில் சிறந்தவன் என்ற பெயர்கள் சத்தமாக கூச்சலிட்டால் வீட்டின் அடுப்பு எறிந்துவிடுமா என்ன?

தாய் வீரம்மாள். வீரம் மட்டுமல்ல, பண்பும், குணநலன்களிலும், பத்து குழந்தைகளை வளர்த்ததில், அவளின் வீரம் இன்றும் வெளிப்படும். மாமா கணேசனை பண்டிகை காலங்களில் ஆவலோடு பார்த்திருந்த நாட்களை இன்றும் எண்ணி மகிழ்கிறார்கள் குழந்தைகள். ஊர் அம்பலத்தின் முதல் மகள். அப்பா வீட்டில் செல்வத்திற்கு குறைவில்லை.

காசியை மட்டும் குறை சொல்ல முடியாது, ஊர்ல பஞ்சமும் பசியும் எல்லை மீறிய காலங்கள். பேருந்து தூக்கத்தை போல அனைத்தையும் மறந்து மழையும் தூங்கியே போனது. குடும்பத்தைக் காக்க, முதல் நான்கு மகன்களும் தொலைதூரம் வேலைக்கு செல்ல முடிவு, ஆழ்ந்த பிரிவு துயரத்திலும், அனுப்ப வேண்டிய கட்டாயத்தை புரிந்து நடந்த வீரம்மாள் வீரத்தை நம்மால் கவனிக்காமல் செல்லமுடியவில்லை.

அனலான சென்னை அன்போடு அன்று வரவேற்கவில்லை, பல நாட்கள் வேலை தேடி ஆளுக்கொரு இடத்தில் வேலைக்கு சென்றனர். ஊரிலேயே தபால் வேலை வந்தவுடன், மன நிம்மதியுடன் தம்பி தங்கைகளை பார்க்க ஊருக்கே வந்துசேர்ந்தார் மூத்த மகன் வடிவேலு. தந்தையைப் போலவே முரட்டு குணம். முதல் மகனுக்கே உரிய மிடுக்கு குணம்.

இரண்டாம் மகன் சின்னையாவிற்கு, படிப்பதில் மிகுந்த ஆர்வம், எழுபது தாண்டினாலும் புத்தகங்களோடு எழுவது மாறவில்லை. கிண்டி அருகில் வேலை. கோவமும், அன்பும் சரிபங்கில் ஒரு பிள்ளை.

கந்தன் — கந்தசாமி — வீரம்மாளின் அன்பிற்கு உருவம் கொடுக்கவேண்டுமெனில் அது கந்தனைப்போலவே இருக்கும். என்றும் கந்தனை சாமி என்றே தாய் அழைத்தாள். காசியும் மாமனாரின் பெயர்ரென்பதால், இயற்பெயரைக் கூறி அழைத்ததே இல்லை.

முத்து — அன்றே கணித்துவிட்டனர் — ஒன்பது வயதில் டி கடைகளிலும், ஓட்டல்களிலும் காய்கறி நறுக்கும் வேலை. பார்த்தவர் பலர், ஆச்சர்யத்தோடு முத்து வெங்காயம் வெட்டுவதைப் பார்க்க ஓட்டலுக்கு வந்து செல்வர்.

நால்வரும் அவரவர் பங்கிற்கு, வீட்டிற்கு பணமும், தேவையானவற்றயும் செய்து வந்தனர். மடுவளவோ மலையளவோ, குடும்ப நிர்வாகத்தையும் வாழ்க்கையையும் நம்பிக்கை குறையாமல் பார்த்து வந்தார் வீரம்மாள்.

இன்றும் வீரம்மாளின் நினைவிலிருக்கும் அந்த காலை வேலையை கேட்டபின், யார் மனதிலும் அச்சாகவே பதிந்துவிடும். அன்றைய பொழுதை போக்கவே வழியில்லை, காற்றும் பஞ்சத்திற்கு பயந்து காலியான நெற்குறுதில் முழுவதுமாகக் குடிகொண்டது. குழந்தைகளின் பசி பற்றிய வேதனையும், பேசாத யோசனைகளின் வலியுடனும், ஈரமண்ணில் அமர்ந்த இறகைப்போல செய்வதறியாமல் இருந்தார் வீரம்மாள். சற்றுநேரத்தில், “ஆத்தா , கந்தன் பணமனுப்பிருக்கார்” சொன்ன தபால்காரனின் கரகரத்த குரலுக்கு குழலும் யாழும் தலைகுனிந்தே நின்றன.

எப்படி தெரிந்ததோ கந்தனுக்கு, உண்மையிலேயே “கந்தனுக்கு அரோகராதான்”.

தொடர்ந்து மீள்வோம்.

சின்னையாவிற்கு வாழ்க்கை கொண்டு சென்ற பாதை கரடுமுரடாக காட்சியளித்தாலும் அவரின் ஆருயிர் மனைவி தனலட்சுமியால் கற்கண்டாகவே அமைந்தது. பொருளாதாரம் மங்கிய வருடங்களவை.

முத்து தஞ்சாவூரிலும், கடலூரிலும் ஓட்டல்கள் வைத்து காலூன்ற முயற்சி செய்து வந்தார். கணேசனும், கோபுவும் அண்ணனுக்கு உறுதுணை. அன்று மட்டுமல்ல இன்றும் கூட. வறுமை — வரலாற்றுக்கு விருந்து வைப்பதில் திறமைசாலி, ஒருபிடி தன்னம்பிக்கை மட்டுமே போதும் தப்பித்துக்கொள்ள. நிறையவே இருந்தது முத்துவிடம்.

“அவனும் அங்கிட்டுமிக்கிட்டும் ஓட்டல் வக்கிறான், கருப்பந்தான் துணையிருக்கணும்” சொல்லிக்கொண்டேயிருப்பார் வீரம்மாள்.

நள்ளிரவு முடிந்தவுடனேயே விடியற்காலையென்று யார் சொல்லி ஏமாற்றினாரோ தனலட்சுமியை, தூங்கும் நேரம் மின்னல் வேகத்தில், எழுந்தவுடன் வீட்டு வேலைகளை முடித்துவிடுவார். ரஷ்யாவின் போர் விமானம் போல பஸ் ஸ்டாண்டுக்கு சென்று நிற்கும் அவரின் வேகத்தை குறைப்பது போலவே செல்லும் பேருந்து. வேகமாய் சூழல்வது பொருட்ச்செல்வம் சேர்த்து வாழ்வதற்கில்லை, குழந்தைகளின் எதிர்காலத்திற்காகவே. தனலட்சுமிக்கு எதையும் நின்று ரசிக்க நேரமில்லாமல் போனதால்தானென்னவோ ஞாயிறு மதியங்களை துவங்கினர் போல.

பார்க்க இந்தத் தொடர் போராட்டத்தில் இருப்பவர் போலவே இருக்கமாட்டார், வீடுகளில் தொங்கும் சரஸ்வதிப் படத்தைப்போலவே உண்மையில் காட்சியளிப்பார் — நிலையான செல்வங்களோடு மட்டும். இறுக்கமான அந்த பரபரப்புச்சூழலால் அவரின் அன்பான குணத்தையும், மரியாதைகலந்த அமைதியான பேச்சையும் இம்மியளவும் அசைக்க முடியவில்லை.

போர்க்கால உணவுப்பொட்டலங்கள் போலவே ஊர்ப் பயணங்கள் அமையும். மூன்றுவருடமோ, நான்குவருடமோ ஊருக்கு போய் தலையைக்காட்டி விட வேண்டும்.

விடியாத அந்த இரவில் ஸ்டேஷன் அருகில் வந்தவுடன், கண்ணனில்லாமலேயே குழலூதியது ரயில். இன்று அண்ணனும் அவர் குடும்பமும் வருமென்ற தகவல் தெரிந்த கோபு, அமைதியான அந்தக் காட்டுப்ப்பாதையில் — பாலில் கரையும் காப்பிப்பொடிபோல புழுதியைக் காற்றில் கலக்கிவிட்டு சைக்கிளைச் செலுத்தினார். கோபு — துடிப்பான இளம்வயது. கோபுவை நினைத்தாலே வெள்ளையுடையும் பாண்ட்ஸ் பவுடர் மணமும் இன்றும் பலரின் நினைவில் வந்து செல்லும். ரயில் நிலையத்தில் நுழையும்போது வேகமாய் கைக்குட்டையில் நெற்றிமீது பூத்த வியர்வை மலர்களைக் கொய்து கொண்டார். சிகப்பு ரோஜா கமலின் தொப்பி மட்டுமே இல்லை.

வீட்டில் குழந்தைகளைப் பார்த்ததும் வீரம்மாளும், மூத்தவர் மனைவி அழகும், தங்கை வள்ளியும் வாரியணைத்தனர்.

“முத்துவும், மணியும் இன்னும் வரல, நாலகழிச்சுதான் வருவாங்க.”

“மனோகரன் இந்த வருஷம் வாரதா கடுதாசி போட்டுருக்கு, எங்குட்டோ ராணிப்பேட்டைல வேலையாம்”

வள்ளியின் பாணியிலையே செய்திகள் வாசித்து முடித்தார்.

அனைவரும் வந்தபின், பல்குகளின் சப்தம் கேணியில் கத்திய எதிரொலி போலவே கேட்டுக்கொண்டே இருக்கும். இரவுப்பறவை சிலகாலம் அந்த வீட்டருகில் வந்து கத்துவதை மறந்தே போனது. தனலட்சுமியும், வள்ளியும், மணியும் இவர்களின் சேட்டை தாங்காமல் திட்டுவது படத்திற்கு வண்ணம்தீட்டுவது போலவே இருந்தது. ஏனோ இன்றைய பெற்றோராய் மாறிய பிள்ளைகள் இதைக் கற்க மறந்தனர்!!

“லீவு முடிஞ்சிருச்சு, நாலக்கழிச்சு ஊருக்கு போகணும் அத்தை”

வீரம்மாளின் கோட்டையில் பெட்டிஷன் போட்டு வைத்தார் தனலட்சுமி. இரவில் மட்டும் கேட்கும் கடிகார முட்களின் சத்தம் அன்று அமைதியை விரும்பாமல் இரவிற்கு முன்னரே கத்தத்துவங்கியது.

காட்டாறு கம்பெனிக்கு செல்ல ஆயுத்தமானது. அடுத்த சில மாதங்கள்/வருடங்கள் ஓடப் போதுமான இடைவெளி எடுத்தது போலவே திரும்பினர் சின்னையாவும் தனலட்சுமியும்.

“எப்படியாவது படிக்க வச்சிரணும், நல்ல பள்ளிக்கூடம், யாரையும் எதிர்பாக்காம வாழனும், படிப்பு மட்டுமே முக்கியம்”

அதிகமான தன்னம்பிக்கையும், மூழ்கச்செய்யும் அன்பும் இந்தக் காற்றுச்சுழலில் ஒலித்துக்கொண்டே வருகிறது, தனலட்சுமியின் நினைவாக.

மேலும் சுழலும்.

காற்றும் வெயிலும் காதல் செய்யும் பகல் நேரம், வெயில் லேசாகவும் காற்று சூடாகவும் வீசும். வெப்பக்காற்றேன்று பலர் வெளியில் செல்லத்தயங்கும் நேரம். கருப்பையா அதிலிருந்து தப்பிச்செல்ல ஒரு நேர்த்தியைக் கையாண்டார். வியர்த்த முகத்தை துடைப்பதில்லை, என்னதான் அனல்காற்றேன்றாலும், முகத்தில் தண்ணீரைக் கண்டதும், கனிந்ததே சென்றது.

கயிற்றுக்கட்டிலில் அவர் வாழும் வாழ்க்கை, சற்று நின்று பார்ப்பவருக்கு நிம்மதிப் பெருமூச்சை இலவசமாக அளிக்கும். நார்க்கயரில்தான் கட்டுவார், அதுவும் அவர்தான் கைத்தறி போல நெய்யதுகொள்வார். கட்டிலில் கைத்துண்டை விரித்து மல்லாந்து படுத்து, வானத்தைப் பார்க்கும்பொழுது, கதிர்நிறை சூரியன் கைத்தடியுடன் சென்றுவிடும். பல எண்ணங்கள் மனதில் தோன்றினாலோ, பசியில்லையென்றாலோ, தூங்குமெண்ணமில்லையென்றாலும் நார்க்கயிறு கட்டில் நாட்கணக்கில் கூட அரவணைத்துக்கொள்ளும்.

மனைவி மீனாட்சிக்கு அவர் மீது பலநேரங்கள் கோவம் வந்தாலும், அதிருப்தி ஏற்பட்டாலும், கருப்பையாவின் கயிற்றுக்கட்டில் பயணங்களை ரகசியமாய் ரசித்துக்கொள்வாள். சந்தைக்கு சென்று வரும் சிலநேரங்களில், அவ்வையளித்த நெல்லிக்கனி போல, கயிற்றுருண்டை வாங்கி வந்து தருவாள். Valentines day கிப்டாக எண்ணிக்கொண்டாளோ என்னவோ.

மாலை நேரம் நெருங்க, வீட்டின் பின்புறம் சென்றுவிடுவார் கருப்பையா — புதிதாக வந்த நான்கு வழிச்சாலை, வண்டாக வாகனவரிசை, ரீங்காரம் பழகியே போனது. தன் கட்டிலில் செல்லும் மனப்பயணங்களை விட தூரம் குறைவாகவே செல்லும் அந்த வாகனங்களை வேடிக்கைப் பார்ப்பதில் ஏனோ ஒரு திருப்தி — யாரோ இருவர் வாய்ச்சண்டையை வேடிக்கைப் பார்க்கும் சிறுவன்போலத்தான் — வஞ்சனையில்லாமல் வேடிக்கை.

எத்தனை எத்தனை வண்டிகள் சென்றாலும், மீன்கொத்திப் போல அவர் கண்ணுக்கு மட்டுமே புலப்படும் — காண்டஸா. கொத்திக்கொள்ள மட்டும் இன்னும் நேரம் அமையவில்லை. ஒருமுறையாவது சென்றுவிட வேண்டும், சிறுவயது முதலே ஆசை. தன்னுடைய சருகு வாசனை, குளிர்நிழல், கைத்துண்டு மெத்தைக் கட்டிலைவிட காண்டஸாவில் என்னதான் இருக்கிறதென பார்த்தேவிடவேண்டும். பொருள் சேர்ப்பதில் நாட்டமில்லை, நாளுக்கு நாள் போராட்டமில்லாமல் வானிலிருந்து தோன்றி மண்ணில் மறையும் மழைத்துளியில் ஒன்றுதான் கருப்பையாவும்.

அந்தி மாலை நெருங்கும் நேரம் — நிறங்கள் ஓய்வெடுக்கச்செல்லும் — கருப்பு வெள்ளைக்கோலமே இவ்வுலகம். அனைத்துமே வண்ணங்களை உதறிப் புத்தாடை அணிந்து கொள்ளும். கண்டு ரசித்தவர்கள் வெகுசிலரே, கருப்பையா இவ்விசயத்தில் விடுப்பே எடுத்ததில்லை.

இரவு வீடு வந்து விடுவார் — வழக்கம்போல கட்டில் பயணம்தான், என்றாவது கண்ணில் தோன்றும் காண்டஸாக்களை கண்ட இரவுகள் தூக்கமில்லாமல் உறுமீன் போல உருண்டுகொண்டே இருப்பார். கட்டிலின் கீச்சு சத்தங்கள் — கட்டிலும் அவரும் ரகசியம் பேசுவது போலவே தோன்றும் மீனாட்சிக்கு.

கன்னித்தீவைப் போலில்லாமல் காலம் சற்று வேகமாகவே பயணிக்கும். கருப்பையாவின் காண்டஸாக் காதல் சற்று முற்றிவிட்டது. மதிலேறும் மணாளனைப்போல முடிவெடுத்துவிட்டார். கதிரவன் கரங்கள் சற்றே தைரியத்தோடு பூமியைத் தொட முடிவெடுத்த தருணம், கிணற்றடியில் குளிக்கச் சென்றார். குளியல் — ஏனோ இப்படியொரு விநோதப் பெயர், நீராடல் என்பதே பலமுறை சரியான பெயெரெனத் தோன்றியது. கருப்பையாவிற்கும் நீருக்கும், அறிவியலைத்தாண்டி ஈர்ப்பு சக்தி அதிகமாகவே இருந்தது. ஆடல் முடிந்ததும், அவசரமாக அரக்கைச் சட்டையை அணிந்து ரோட்டுக்குச்சென்று நின்றார்.

காத்திருப்பு — காதலின் அடுத்த பகுதி — நரைவயதில் நடைமுறையாய்தான் தோன்றியது கருப்பையாவிற்கு. இருக்கை இருக்கும் பேருந்தைத் தேடும் பயணி போலவே தேடிக்கொண்டிருந்தார் — துடிப்பான கண்களோடு. புல்லீரம் காயத்துவங்கியது — அதீத தாகத்தில் புல்லின் ஈரம் ஏன் காற்றின் வழியாக நமக்குச்சேரவில்லை, கேள்வியோடு நின்றார். சற்றும் எதிர்பாராத நேரம், தோன்றியது காண்டஸா. இமையோரப் புன்னகை மலர கையை உயர்த்தினார். கையில் ரோஜா மொட்டுக்கள்கூட இல்லை, பரிசளிக்க.

நின்றது. முதல்முறை அருகில் நிற்கும் சுகம் — யாப்பிலக்கணம் இன்னும் இதற்கான வார்த்தைத் தேடலை முடிக்கவில்லை.
“மணச்சை வரைப் போகணும்”

அவசரமில்லாமல் கேட்டார். கிடைத்தது.

பயணங்கள் தொடரும்.

பெயருக்கும் அவருக்கும் இல்பொருள் உவமைதான். குணத்தில் குழந்தை, கள்ளமில்லா சிரிப்பு, இல்ல, மனதை கள்ளமிடும் சிரிப்பு. ஊர்க்காவல் தெய்வம் போல ஊரின் எல்லையிலேயே வாழ்ந்தார். அவரிலிருந்து நூறடியில் காளி கோயிலும் அடையாளத்திற்காக மட்டுமே இருந்தது.

நம்மைப் பார்த்தவுடன் முகத்திலுள்ள சுருக்கங்களுக்கு பலம் சேர்ப்பதுபோல அழுத்தமான சிரிப்பு. பெயரையோ, உறவையோ சொல்லி உரிமையாய் அழைப்பார். ஐம்பதைத் தாண்டிய வயதென்று யாரும் சொல்லிவிட முடியாது. வேப்பங்கன்றின் உயரமும், மெல்லிதான தன் தன்மைக்கேற்ற உருவமும்.

பிறந்தது ஊர் அம்பலத்தின் குடும்பத்தில், வாழ்ந்ததோ ஊரெல்லையிலுள்ள கூத்து மேடையில். மேளதாளம், ஆட்டம்பாட்டம், ஆள் அரவமில்லாமல் தனியே கிடந்த கூத்து மேடைக்கு காளியம்மாள்தான் துணை.

மனநலம் குன்றியவர். பசு பால் தருமென்று சொல்லும் பிறவிகளின் கண்களுக்கு.

உறவுகள் அவரை என்றும் மறந்ததில்லை, அனைத்து விசேஷங்களுக்கும் வந்துவிடுவார். “சாப்டியா, நான் சாப்டேன்” சந்தித்த அனைவருக்கும் மனதில் மறையாத அந்தக்குரல், எதிரொலித்துக்கொண்டே இருக்கும். குழந்தைகள் கன்னத்தில் கிள்ளி முத்தமும், கையில் தன்னாலியன்ற காசும். பிறந்தநாளென்றால் பத்தோ இருப்பதோ கண்டிப்பாய் கிடைக்கும் அவரிடமிருந்து.

ஓர் ஊர் முழுவதும் சொந்தமிருந்தும், தனிமையில், தனக்கு மட்டுமே கேட்கும்படி என்னதான் பேசிக்கொள்வாரோ? காற்றில்தான் ஒலி செல்கிறது, அறிவியல். காற்றில் செல்லும் ஒலிகளுடன் அவர் நடத்தும் உரையாடல்கள், குறிசொல்லியை நம்பும் கூட்டத்திற்கு புரியாமலே போனது.

“தந்தோசுக்கு கலியாணம் பண்ணலையா” கடைசியாக தூறலுக்கு முன் வரும் வேளையைப் போன்ற ஒரு நிழல்மிகு மாலைப் பொழுதில் மேற்கொண்ட உரையாடல். ஏனோ நொடிகளில் முடிந்தது.

மறதியில்லை, உறவுகள் தெரியும், எதையும் எதிர்பாராமல் கொடுக்கும் குணம் — அன்பும், பணமும், முகத்தில் என்றும் மாறாத சிரிப்பும். மனிதர்க்கு வேறென்ன வேண்டும்?

குழந்தையைப் போலவே தொட்டிலில் கடைசிப்பயணம். இன்றும் ஊர் எல்லையில்தான், காளி கோயிலிலிருந்து நூறடியில்.